آن کس که ترا نقش کند او تنها

تنها نگذاردت میان سودا

در خانه تصویر تو یعنی دل تو

بر رویاند دو صد حریف زیبا

فقط خدا ......

خیلی دوسش دارم چون تورو آفرید چون همیشه مواظبته

« فریدون » این تویی؟ یا نقش دیوار، نه رنگ است این که بر رخسار داری ز سیمای غم انگیز تو پیداست، که در سینه دلی بیمار داری خطوط دفتر پیشانی تو، حکایت گوی روحی دردمند است نگاه گرم و جاندار تو اکنون نگاه آهویی سر در کمند است چرا دیگر در این چشمان خاموش، نمی بینم نشاطی از جوانی؟ نگاه بی فروغ و بی زبانت، نمی خندد به روی زندگانی تو را زان مشت و بازوی توانا؛ چه غیر از استخوان و پوست مانده؟ اگر هم نیمه جانی هست باقی، به عشق و آرزوی دوست مانده مکن پنهان،ز رخسارت هویداست، که شب را تا سحر بیدار بودی تو را عشق این چنین بر باد داده، مگر از زندگانی بیزار بودی؟ هوای دلبری داری و شک نیست، که تیر عشق بر جانت نشسته دل شیدای تو پیوسته با دوست، به عشق دوست از عالم گسسته تو را گر عشق جان تازه بخشید، شرار رنج ها بال و پرت سوخت وگر با ناامیدی پنجه کردی، غمی دیگر به نوعی دیگرت سوخت تو می گویی بلای جان عاشق، شب هجران و غم های فراق است؟ ولی چشمان بی تاب تو گوید، بلای جان عاشق اشتیاق است تو را چشمان این آیینه بی شک، هزاران بار با لبخند دیده وگر صد ناروا کردی تحمل،کم و بیش از جهان خرسند دیده چرا با محنت و غم خو گر

وصل تو کجا و من مهجور کجا

دردانه کجا حوصله مور کجا

هر چند ز سوختن ندارم باکی

پروانه کجا و آتش طور کجا

ساقی بده پیمانه ای ز آن می که بی خویشم کند

بر حسن شور انگیز تو عاشق تر از پیشم کند

زان می که در شبهای غم بارد فروغ صبحدم

غافل کند از بیش و کم فارغ ز تشویشم کند

نور سحرگاهی دهد فیضی که می خواهی دهد

با مسکنت شاهی دهد سلطان درویشم کند

سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا

وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند

بستاند ای سرو سهی! سودای هستی از رهی

یغما کند اندیشه را دور از بد اندیشم کند

رهی معیری.

با دل روشن در این ظلمت سرا افتاده ام نور مهتابم که در ویرانه ها افتاده ام سایه پرورد بهشتم از چه گشتم صید خاک ؟ تیره بختی بین کجا بودم کجا افتاده ام جای در بستان سرای عشق میباید مرا عندلیبم از چه در ماتم سرا افتاده ام پایمال مردمم از نارسایی های بخت سبزه ی بی طالعم در زیر پا افتاده ام خار ناچیزم مرا در بوستان مقدار نیست اشک بی قدرم ز چشم آشنا افتاده ام تا کجا راحت پذیرم یا کجا یابم قرار ؟ برگ خشکم در کف باد صبا افتاده ام بر من ای صاحبدلان رحمی که از غمهای عشق تا جدا افتاده ام از دل جدا افتاده ام لب فرو بستم رهی بی روی گلچین و امیر در فراق همنوایان از نوا افتاده ام رهی معیری.

آن که سودا زده چشم تو بوده است منم

و آن که از هر مژه صد چشمه گشوده است منم

آن ز ره مانده سرگشته که ناسازی بخت

ره به سر منزل وصلش ننموده است منم

آن که پیش لب شیرین تو ای چشمه نوش

آفرین گفته و دشنام شنوده است منم

آن که خواب خوشم از دیده ربوده است تویی

و آن که یک بوسه از آن لب نربوده است منم

ای که از چشم رهی پای کشیدی چون اشک

آن که چون آه به دنبال تو بوده است منم

رهی معیری.

ز جام آینه گون پرتو شراب دمید خیال خواب چه داری ؟ که آفتاب دمید درون اشک من افتاد نقش اندامش به خنده گفت : که نیلوفری ز آب دمید ز جامه گشت پدیدار گوی سینه او ستاره ای ز گریبان ماهتاب دمید کشید دانه امید ما سری از خاک که برق خنده زنان از دل سحاب دمید بباد رفت امیدی که داشتم از خلق فریب بود فروغی که از سراب دمید غبار تربت ما بوی گل دهد گویی که جای لاله ازین خاک مشک ناب دمید رهی چو برق شتابنده خنده ای زد و رفت دمی نماند چو نوری که از شهاب دمید رهی معیری

یه وقتایی تو زندگی هستن که تو هیچوقت نمیتونی درک کنی مثل دیشب مثل خیلی از شبها که دوست داشتم صداتو بشنوم اما گوشیم شارژ نداشت واز دلتنگی گریه کردم مثل اینکه مادرم مریض،بودو پول دکترشو نداشتم مثله نبودن پول واسه کاشت زمین پدری مثل شرمنده برادر کوچکترت شدن وقتی میدونی پول واسه شهریه دانشگاش نداره مثل شرمنده آبجیت شدن وقتی نمیتونی بگی آبجی واست کادو گرفتم بعضی وقتا یعنی روز آشناییمون یه کافشن خریدم و هنوز دارم همونو میپوشم کافشنه وفاش از تو بیشتر بود بعضی وقتا یعنی خیلی از عزیزانت رو از دست میدی و یه لبخند میزنی و میگی خدا بزرگه آره خدا خیلی بزرگه اندازه همه اشکای منو این بغضی که داره خفم میکنه اینا بعضی وقتای زندگی منن خوب هرکسی واسه خودش بعضی وقتا داره توهم دارری مثل بیماریت مثل تنهاییت تواون خانواده واون زندگی مثل تفکراتت که کسی نمیتونه درکشون کنه مثل به زور خندیدنات وقتی کسی از درونت خبر نداره مثله همه پنهون کاریات و مخفیانه دوست داشتنات خدا میدونه بعضی وقتای کی سخت تره من فقط میدونم دوستت دارم سرسخت عاشقتم فکر نکن بی غیرتم نه من تورو از دست داده میدیدم میدیدم بیماریت سخته داشتم میمرد